نيستي , در نبودت ثانيه ها را مي کاوم , لحظه ها را گلچين مي کنم ؛ اما پيدايت نمي کنم.
تو در گلستان کدام باغبان خراميده اي! به من بگو ... با من حرف بزن ...
بگو که به شهد شيرين کدامين گل آميخته اي که شميم ناب حضورت مرا اينچنين بسوي خود مي کشاند.
اما چرا نمي بينمت !؟ پيدايت نمي شود !
بيا... بيا و شيريني لبانت را بر من بچشان و طعم گس تنهايي ام را بزدا ...
حرم نفسهايت را ميخواهم ... گلويم خشکيده است , چشمهايم بي فروغ ... دلتنگ نگاه تو ,خيره به وهم و خيال استاده و خاطره نگاهت را از بر مي کنند.
شبنم احساسم را ببين که چگونه در حسرت دستان تو , سياهي منفور تن را به عزا نشسته اند.
من از حضور توست که رنگ ميگيرم!
کاش بودي ... رد دستانت هنوز بر پوست بي رنگم باقيست .
آخر آنجا که دستانت عبور کرده هنوز هم رنگيست . رنگي از رنگين کمان بهتر ...
آه! روي قلبم را چرا نمي گويي ! واي واي رنگ محبوب من است اين رنگ عشق , رنگ تو ... رنگ حضور قلب تو...
ديگر نمي بينم تورا ... هرچه مي کاوم زمان را ... نه صدايي نه سکوتي شيرين...
از تو و آواي تو نايد خبر...
منتظر بر چارچوب زندگي استاده ام ... صورتم سرخ است از سيلي دست محکم وجدان ...
من چرا گل بوسه هاي ناب خود را از تو پنهان کرده بودم!
من چرا با تو که بودم بي خيال و سرد بودم ...
من که از شهد لبت سر مست ميگشتم چرا؟!!
من که با عطر حضورت اين دلم آغشته است
من که بي تو اين دلم سر گشته است..
کو؟
کجايي تو؟
نمي بينم تورا....
|
